Een plek voor kinderen verdwijnt.
Jarenlang kwamen kinderen en volwassenen hier rennen, klimmen, vallen, opstaan en opnieuw proberen. Buiten, in het bos, zonder schermen. Dat is nu voorbij.
Na de definitieve uitspraak van de Raad van State is besloten de survivalrunbaan volledig te ontmantelen. De trainingen worden niet hervat en geplande clinics zijn geannuleerd.
Dat besluit is genomen om verdere handhaving en het risico op een dwangsom te voorkomen. Niet omdat de plek geen waarde had. Juist het tegenovergestelde.
“Aan vrijwel iedere hindernis zit een verhaal, een herinnering of een emotie vast.”
Niet één fout. Een patroon.
De survivalrunhindernissen worden verwijderd. Dat staat los van de manier waarop de gemeente Breda dit dossier heeft behandeld. In zes jaar tijd werd niet één keer, maar herhaaldelijk met het verkeerde planologische uitgangspunt gewerkt.
-
2019
Handhaving op basis van een concept
In het eerste handhavingstraject werd volgens mijn dossier verwezen naar een bestemmingsplan dat op dat moment nog niet in werking was, maar zich slechts in de conceptfase bevond.
-
2024
Opnieuw het verkeerde bestemmingsplan
In de gerechtelijke procedure moest de gemeente opnieuw worden gecorrigeerd omdat zij van een onjuist planologisch kader uitging.
-
2026
Wederom de verkeerde bestemming genoemd
Na de uitspraak schreef de gemeente dat het perceel moest worden teruggebracht naar de bestemming “Natuur”, terwijl het bestemmingsplan waarin die bestemming stond inmiddels was vernietigd.
Waarom dit ertoe doet
Van een inwoner wordt verwacht dat iedere regel exact wordt nageleefd. Fouten kunnen leiden tot controles, procedures en een dwangsom van maximaal €50.000. Dan mag minimaal worden verwacht dat de overheid zelf weet welk bestemmingsplan en welke bestemming daadwerkelijk gelden.
Drie keer in hetzelfde dossier het verkeerde juridische kader gebruiken is geen losse verschrijving meer.
Ik leg mij neer bij de uitspraak. Niet bij de gang van zaken.
De uitspraak is definitief. De baan gaat weg. Daarover bestaat geen misverstand.
Maar een definitieve uitspraak maakt eerdere fouten, onjuiste uitgangspunten en bestuurlijke reflexen niet ineens zorgvuldig. Deze pagina blijft daarom bestaan als afsluiting én als vastlegging.
Niet uit wrok. Wel omdat een overheid die streng handhaaft, zichzelf minstens even streng moet controleren.